Alleen leven Relaties

Word jij ook moe van de vraag “Hoe zit het met de liefde?”

Janet, liefde, maatwerk
Geschreven door Janet

Dit jaar word ik 37. Ik zeg het maar gewoon. Waarom wij vrouwen soms zo moeilijk kunnen doen over onze leeftijd, is -als ik er eens goed bij stil sta- eigenlijk een raadsel. Want hoe ouder, hoe wijzer, toch? Hoe ouder, hoe meer je meegemaakt en hoe meer je geleerd hebt. En dat is nou juist zo waardevol.

“Iedereen leek ‘door te gaan’ en ik zat vast op die plek langs de weg bij het bordje ‘relatieloos’”
Ikbedacht me hoe vaak mij als twintiger de vraag werd gesteld hoe het met de liefde ging. Ik had altijd wel een antwoord klaar, en dat wisselde regelmatig. Maar waar het eigenlijk op neerkwam was dat ik gewoon geen vaste relatie had. Had ik dat wel gehad, dan zou men de volgende vraag zeker alweer paraat hebben: “Wanneer gaan jullie trouwen?” En hadden we die drempel gehad, dan zou het zijn: “Wanneer komen de kinderen?” En na de eerste: “Wanneer komt de tweede?”.

Zoalsgezegd niet mijn ervaring, ik ben in fase één blijven hangen. Maar ik ken genoeg stellen waarbij deze vragen in verschillende varianten voorbijkwamen. En dat zette me aan het denken…

Waaromhebben we toch het gevoel dat het zo in die volgorde hoort? Relatie – trouwen – kinderen. Wij zijn als mensen toch niet allemaal hetzelfde? We voelen ons anders, we gedragen ons anders, we praten en denken anders. We zijn allemaal toch eigenlijk maatwerk, allemaal uniek? Zouden de vragen daar niet op afgestemd moeten worden?

Waaromgaan we er dan toch vanuit dat onze levensweg allemaal hetzelfde is? Dat die weg ‘normaal’ is?

Tegenwoordigwordt mij niet meer gevraagd hoe het staat met de liefde. Nou ja, een enkele keer. Maar dat voelt dan meer als een vanzelfsprekendheid, zoiets als de standaardvraag “Hoe gaat het?”. Iedereen is daar toch immers mee bezig, met de liefde?

Ikgeef toe, ook ik ben er weleens mee bezig. Naast de keren dat ik me vol enthousiasme op het daten heb gestort, ik genoot van de mannelijke aandacht, heb ik me ook vaak geërgerd. Waarom moest ik persé bezig zijn met het vinden van een man? En als ik me daar dan mee bezighield, dan had ik de grappigste verhalen over mijn dates achteraf, maar had ik nooit die leuke man gevonden met wie ik oud wilde worden.

Ikheb me vaak bezwaard gevoeld. Iedereen leek ‘door te gaan’ en ik zat vast op die plek langs de weg bij het bordje ‘relatieloos’. Dus ja, dan voelt het nu als een opluchting dat de vraag me niet meer zo vaak gesteld wordt. Tegelijkertijd voelt het ook alsof ik ben afgeschreven door de maatschappij. Ik bewandel niet hetzelfde pad, dus de vervolgvragen zullen mij niet gesteld kunnen worden en tja… dan weten we het ineens niet meer zo goed. Wat is dan de juiste omgangsvorm met zo iemand als ik?

Toenik twintiger was, was ik nog niet klaar voor een relatie, en al helemaal niet voor kinderen. Want ik had toen nog niet ontdekt wie ik was, wat mijn sterke punten waren, en wat mijn zwakke punten. Ik heb altijd mijn (toekomstige) kind een betere jeugd willen geven dan ik zelf heb gehad. Maar in alle eerlijkheid… hoe doe je dat? Zoals iemand ooit zei “You teach what you know”, en ik wist het niet.

Toenik net de dertig was gepasseerd, had ik al meer kennis over mezelf in huis, over wat zelfvertrouwen met een mens kan doen, en was ik vast en zeker in staat geweest een goede moeder te zijn.

Dusafgeschreven… Nee, dat ben ik zeker niet. Ik heb zelfs het gevoel dat ik nu -meer dan ooit- zoveel meer waard ben, en zoveel meer kan geven. Als ik het nog mag meemaken om moeder te worden, denk ik dat ik nú het punt in mijn leven bereikt heb dat ik de beste moeder ooit voor mijn kind zou zijn.

Over de auteur

Janet

Mijn naam is Janet, inmiddels 37, single maar nooit alleenstaand. Ik heb immers altijd mezelf. En steeds vaker realiseer ik me dat ik best blij ben met mezelf. Mijn passies in het leven zijn liefde, positiviteit en persoonlijke groei. Ik geloof dat dit het mooiste is wat ik de wereld kan bieden. Voor mij is schrijven daarin van onschatbare waarde. Door te schrijven kom ik in contact met wie ik ben. Ik hou van hoe woorden je kunnen ontroeren, hoe ze je stof geven tot nadenken, hoe ze je kunnen helpen te ontdekken wat je voelt.
In het dagelijkse leven kan ik erg genieten van gezelschap van vrienden onder het genot van een kopje koffie, of lekker thuis op de bank met een leuk boek. Ik ben een natuurliefhebber en zoek graag de stilte op. Als er dan toevallig een katje naast me ligt te spinnen, dan geniet ik het meest van het moment.
Nieuwsgierig geworden naar mij? Neem dan gerust eens een kijkje op mijn website: www.ikkiesgeluk.wordpress.com. Ik vind het altijd leuk om van je te horen!

7 reacties

Schrijf een reactie